سری که با بدقولی به باد می رود وفای به عهد در زندگی. آنقدر می ایستی که علف زیر پایت سبز شود، آنقدر در انتظار رسیدن خبری می مانی که چشمت دودو بزند، آنقدر منتظر روزی که او گفته، می مانی که طاقتت تمام می شود ولی نه او می آید، نه حرفش حرف و نه وعده اش عملی می شود. فراوری: ه. منفرد-بخش خانواده ایرانی تبیان. همه ما آدم های بدقول زیادی را در زندگی مان دیده ایم، بعضی از ما خودمان آدم های بدقولی هستیم و بعضی هامان مجبوریم همیشه آدم های بدقول را تحمل کنیم. آدمی که وفای به عهد در قاموس اخلاقی اش نیست ...

سری که با بدقولی به باد می رود

وفای به عهد در زندگی

آنقدر می ایستی که علف زیر پایت سبز شود، آنقدر در انتظار رسیدن خبری می مانی که چشمت دودو بزند، آنقدر منتظر روزی که او گفته، می مانی که طاقتت تمام می شود ولی نه او می آید، نه حرفش حرف و نه وعده اش عملی می شود.

فراوری: ه. منفرد-بخش خانواده ایرانی تبیان

وفای به عهد

همه ما آدم های بدقول زیادی را در زندگی مان دیده ایم، بعضی از ما خودمان آدم های بدقولی هستیم و بعضی هامان مجبوریم همیشه آدم های بدقول را تحمل کنیم. آدمی که وفای به عهد در قاموس اخلاقی اش نیست، کسی که هیچ گاه بر سر حرف و وعده اش نمی ایستد، آنی که به قول خودش، همیشه دیگران را سر کار می گذارد و پس از بدقولی، نشانه ای از پشیمانی در چهره اش دیده نمی شود. ممکن است هر آدمی با هر طبقه اجتماعی باشد، اما او هر که باشد اهمیت زیادی ندارد، چون مهم، خصلت آزاردهنده اش درپایبند نبودن به وعده هایش است.
کسی که بدقولی می کند، معمولا با مرور زمان، اعتبارش را در میان اطرافیان از دست می دهد و دیگر کسی برای حرف ها و قول هایش ارزشی قائل نیست. چنین فردی اگر از قضاوت دیگران نسبت به خودش ناراحت و رنجیده نشود، تصمیمی برای اصلاح رفتارش نمی گیرد و از وضعیتش نیز گلایه نمی کند، اما کسانی که مجبورند با چنین فردی زندگی کنند و کارهای روزمره شان به نوعی با او گره خورده است، بویژه اگر خودشان پایبند به وعده هایشان باشند، آزرده می شوند.
حالا اگر چنین فرد بدقولی، شریک زندگی آدمی خوش قول باشد، مشکلات چند برابر می شود، چون اساس زندگی زناشویی بر پایبندی به عهد و پ��مان است. وقتی بچه دار می شوید، قضییه حادتر می شود چرا که شما قول می دهید و زیرش می زنید. از آن طرف قانونی برای انجام کار بچه ها می گذارید اما آن کارها را انجام نمی دهند.
كودك تان با دوستش دعوا كرده چون از كتاب او خوب مراقبت نكرده و... اینها ساده نیست. البته شاید در نگاه اول خیلی مهم به نظر نرسد اما وقتی وفای به عهد و خوش قولی و سرحرف خود ماندن در كودك شما نهادینه نشده باشد می تواند كم كم فاجعه ای بزرگ را رقم بزند. وفای به عهدهمان چیزی است كه كوفیان آن را نداشتند و فاجعه ای به بزرگی عاشورا به پا شد.

چرا خوش قولی؟

هرقدر بتوانید یك هدف یا موضوعی را برای خودتان یا فرزندتان جدی تر و مهم تر نشان دهید و پیامد زیر قول زدن را مشخص به او بگویید امكان خوش قولی او را بیشتر می كنید

به كمك پایبندی به قول ها و عهدها؛ افراد استعداد مومن شدن پیدا می كنند. آدمی كه به عهد بین خود با دیگران وفادار مانده است به عهد بین خود و خدایش بیشتر اهمیت می دهد. این فرد نسبت به قانون هم پایبندی بیشتری دارد. در این صورت و بین این افراد، اطمینان به یكدیگر، مراقبت از كار خود و سودمندی از ارتباطات اجتماعی بیشتر می شود. زمان یاد دادن وفای به عهد از دوران كودكی است. اگر می خواهید بچه ها را كم كم خوش قول تربیت كنید، می توانید از پایبندی آنها به قول و قرارهای شان و قوانین مراقبت كنید. زیرا مصادیق جدی وفای به عهد خیلی زود در زندگی فرزند شما پیدا می شوند. مصداق هایی مانند عقد ازدواج، بیعت و دنباله روی ولایت فقیه بودن، وصیت، قسم، نذر و ... ما ایرانی ها به وفای به عهد، خوش قولی می گوییم.

چه كسی می تواند خوش قول باشد؟

«او وفای عهد را با سر كند سودا ولی/ خون به دل از كوفیان بی وفا دارد حسین» این ضرب المثل كه سرم بره، قولم نمیره ؛ با استناد به این شعر و ماجرای وفای به عهد امام حسین، به ضرب المثل تبدیل شده است. اغلب، افرادی بدقولی می كنند كه نمی دانند چقدر كارهای آنها روی دیگران اثر منفی دارد. هرقدر بتوانید یك هدف یا موضوعی را برای خودتان یا فرزندتان جدی تر و مهم تر نشان دهید و پیامد زیر قول زدن را مشخص به او بگویید امكان خوش قولی او را بیشتر می كنید. حتی می توانید از احساس بدی كه او از بدقولی شما داشته، كمك بگیرید تا بتواند به صورت ملموسی اوضاع را درك كند. در این ماه های عزیز برای بچه ها بگویید كه راز این همه عزیز شدن امام حسین پیش خدا؛ خوش قولی فوق العاده ایشان به انجام وظایف و قرارهایش با خداست.

به بچه ها كمك كنید

کسی که بدقولی می کند، معمولا با مرور زمان، اعتبارش را در میان اطرافیان از دست می دهد و دیگر کسی برای حرف ها و قول هایش ارزشی قائل نیست

1- كلمه خوش قولی را در خانه خودتان و بین خانواده مقدس كنید. مثلا جزو یكی از تعریف های كلامی شما از كودكتان باشد، «قربون پسر خوش قولم برم». حتی گاهی موضوع را برایش عجیب كنید. وقتی بچه ها كار خوبی می كنند مثلا نماز می خوانند یا بدون اینكه شما گفته باشید در حال كمك به شما هستند و... جمله مذكور را بگویید تا با تعجب بگوید: چه قولی ؟ آن وقت از فرصت استفاده كنید و مثلا بگویید: «اینكه خدا گفته نماز بخوانید، به پدر و مادر كمك كنید و... و تو الان این كار رو می كنی.»

2- وقتی زمان انجام یكی از خواسته های او رسید، مثلا سر موقع خریدی برایش انجام دادید و... نقش بازی كنید و برای لحظاتی نگویید كه آن كار را كرده اید. وقتی بچه ها ناراحت شدند و ابراز ناراحتی كردند، بگویید كه واقعا چقدر بدقولی حس بدی ایجاد می كند. من فقط خواستم نظرتو را درباره بدقولی بدونم، این هم كادوی شما و...

3- قرارهای بین خودتان مثل تمیز كردن اتاق و... را به شكل یك قول معرفی كنید و بعد روی دیوار اتاق كودك نصب كنید. به كودكتان یك كاردستی هم برای جمله «من از بدقولی بدم میاد» درست كنید و بالای آن نصب كنید تا بچه ها نسبت به انجام قول شان پایبند باشند.

4- مثل همه ویژگی های تربیتی دیگر، اگر بخواهید خوش قولی را به بچه ها یاد دهید اما خودتان خوش قول نباشید هیچ نتیجه ای نمی گیرید.


منابع:
همشهری/ جام جم

کلمات کلیدی :
نظرات بییندگان :

بهترین مشاغل و خدمات شهر خود را ، در سایت نشونه پیدا کنید.

مشاهده سایت نشونه